मखरावरून शेवटचा हात फिरतो आहे. बाबा दोन्ही बाजूंनी फिरून सारं नीट आहे याची खात्री करून घेता आहेत. घरांतली मुलं आपला मौल्यवान सल्ला बाबांना देत आहेत. माटोळीला बांधायची फळे एकत्र करून ठेवली आहेत. अजून काही बाकी राहिलंय का यावर परत प्रत्येकाची देखरेख आहे. आईने समया, दिवल्या साफ करायला घेतल्या आहेत. तिथूनच ती स्वयंपाकघरात तेलात शंकरपाळ्या परतणाऱ्या ताईला सल्ले देत आहे. पायांशी घुटमळणारी मनीमावशी मान उंचावून हे चाललेलं आक्रित विस्फारलेल्या डोळ्यांनी पाहते आहे, हे चित्र आज बहुतेकांच्या घरात दिसत असेल.

घर थाटाचं असो वा चंद्रमोळी, उद्या घरात पाऊलं टाकणाऱ्या गणपतीची ‘प्रेमे आलिंगन आनंदे पूजिन’ म्हणत सारेजण मखरात आणि आपल्या अंतरात प्राण-स्थापना करतील. शेंदूराची उटी सर्वांगी लेपून असलेल्या, मुक्ताफळांची झळकती माळ गळ्यात घालून असलेल्या त्याची ती मूर्ती अखंडपणे ‘डोळ्यांंनी पाहीन रूप तुझे’ अशा भावात उन्मनित होत निरखताना ‘त्वमेव माता च पिता त्वमेव, त्वमेव बंधुश्र्च सखा त्वमेव’ अशा अनन्यभावात आपल्या साऱ्या अन्य नात्यांची जटील जंजाळे, त्याच्या चरणी अर्पण करून टाकतील. इतकंच नाही तर ‘कायेन वाचा मनसेन्द्रियैर्वा...’ अशा वैरागी वचनातून, हे देवा, माझी काया, माझी वाचा, माझी इंद्रिये, माझी बुध्दी, माझा स्वभाव आणि माझी प्रकृती यांच्या योगाने मी जी काही कर्मे करीत आहे ते सर्व मी तुला समर्पित करीत आहे. असा विचार निष्काम उर्मीने त्याच्या चरणाशी मांडतील.

सारी सजावट, सारी पंचपक्वान्ने, नव्या-कोऱ्या वस्त्रांचा थाटमाट वजा केल्यास, अर्पणभावाने केलेल्या गणपती पूजेचे सार इतकेच तर राहते. आपल्या साऱ्या मनोकामनांची पूर्ती सारे भोग प्राप्त करून नव्हे तर ‘त्याच्या’ दर्शनाने आपल्या हृदयात उमलून आलेल्या समर्पणाच्या वृत्तीनेच तर होणार आहेत!