शाळेत जातानाही आम्ही बहिणी दप्तर खांद्यावर घेऊन पायीच जात असू. त्यात कधी कमीपणा वाटला नाही. आजची मुले स्कूटरवरून शाळेत जाताना दिसली की, त्यांचे भाग्य पाहून आश्चर्य वाटते. कपिलेश्वरी हे छोटेसे गाव असले, तरी देवकृपेने समृद्ध आहे. देवळासमोरील शांत तलाव परिसराला प्रसन्नता देतो. मंदिरात गर्दी कमी असल्याने श्री कपिलेश्वर जणू मंद प्रकाशात ध्यानस्थ भासतात.

लहानपणी मंदिराच्या मंडपात खेळणे, तर कधी तिथेच अभ्यास करणे. या आठवणी आजही जिवंत आहेत. या गावचे लोकही या मातीसारखेच. साधे, कष्टाळू आणि समाधानी. ‘पोटापुरता पैसा मिळाला की झाले’ ही त्यांची जीवनदृष्टी. श्री देव कपिलेश्वर यांच्या आशीर्वादाने काही कमी पडणार नाही, ही अढळ श्रद्धा. आम्ही चार बहिणी आणि एक भाऊ.

घर कायम गजबजलेले. घरासमोर झाडांनी नटलेले अंगण, तुळस आणि देवासाठी फुलांची रोपे. जास्वंद, पारिजात, सदाफुली. फुले गोळा करण्याची धावपळ, बाबांना देण्यात मिळणारा आनंद. त्या आठवणी आजही मनात गोड आहेत. गावात चौथीपर्यंत शाळा होती. पुढील शिक्षणासाठी कवळे आणि नंतर फोंड्याला जावे लागे.

आता मात्र गावाजवळच मोठमोठी शैक्षणिक संकुले उभी राहत आहेत. गावचा मुख्य उत्सव म्हणजे कपिलेश्वर देवाची जत्रा. त्या वेळी लग्न होऊन गेलेल्या मुली आवर्जून येतात. पालख्या, रथ आणि दुकानांनी भरलेला परिसर. गर्दीतून देवदर्शन घेणे ही एक वेगळी अनुभूती असते. लहानपणी आम्ही घरातील फुलपाखरे.

सतत इकडून तिकडे उड्या मारणारी. आईला दिलेला त्रास आता उमगतो. गावातील लोक आम्हाला जपणारे.कुठेही दिसलो की प्रेमाने घरी पाठवणारे. आज त्या घरात आई-वडील नाहीत; पण या मातीची ओढ कायम आहे. म्हणूनच गावात गेल्यावर प्रथम श्री देव कपिलेश्वरांचे दर्शन घेणे—हेच माझ्यासाठी खरे ‘घरी येणे’ आहे.

प्रियंका भारत चव्हाण