आल्तिनोच्या सार्वजनिक बांधकाम खात्यातील काम संपवून मुख्यमंत्र्यांच्या बंगल्यावरून खाली येताना हे महाशय दिसले. चाळीस पन्नास वर्षांपूर्वी कुणी तरी लावले असणार. पानाफुलांसह एकदम फ्रेश. वसंतातील याचे असे बहरणे मनाला नक्कीच आल्हाददायक वाटते. नवीन पालवीबरोबरच फुलणाऱ्या, अगदी बोटावर मोजणाऱ्या झाडांमध्ये त्याचा समावेश होतो. शिशिराच्या पानगळीनंतर कळ्यांचे फुलोरे बाहेर येऊ लागतात आणि त्याखालोखाल कोवळ्या पालवीचे कोंब आणि मग एकदमच हा पानाफुलांचा महोत्सव सुरू होतो.

निळ्या जांभळ्या फुलांचे फुलोरे आकाशाकडे झेपावू लागतात. सध्याच्या निरभ्र निळ्या आकाशी हे तुरे जणू एकमेकांच्या भेटीला आतुरलेले भासतात. निळ्या बॅकग्राऊंडवरील हे निळे तुरे अवर्णनीयच. पादचाऱ्यांनाही ते सहज नजरेस पडतात. सकाळी नाजूक, कोमल, मुलायम फुलांचा जणू गालिचाच झाडाखाली पाहायला मिळतो. निळा, जांभळा, फिका जांभळा किंवा मॉव्ह कलरसारखी ही फुले अतिशय तजेलदार फ्रेश. हे उत्साहवर्धक फुलोरे मन आकर्षून घेतात.

हा मूळचा दक्षिण अमेरिकेतून आपल्याकडे आणून लावलेला आहे. आता तो इथं स्थिरावलेला दिसतो. सुरुवातीला कलकत्त्याच्या प्रसिद्ध वनस्पती शास्त्रीय उद्यानात तो १८४१ मध्ये लावला गेल्याची नोंद आहे. आता तो देशभर दिसतो आहे. आपल्या गोव्यात तो कधी आला हे निश्चित माहिती नाही. मात्र त्या काळात वनस्पतीवर काम करणारे हौशी युरोपियन प्रवासी सोबत झाडे घेऊन येत असत. त्यामुळे पोर्तुगीजानी आणला असावा असा कयास आपण करू शकतो. सध्या तो अनेक ठिकाणी दिसतो.

आल्तिनोवर जॉगर्स पार्कमध्ये हा दोन ठिकाणी आहे. कांपाल येथील महावीर गार्डन व पाटो येथील आंबेडकर गार्डनमध्ये प्रत्येकी एक- एक वृक्ष आहे. सध्या हा बहरलेला असल्याने हा सोहळा पाहण्याची संधी सोडू नये. अन्यथा वर्षभर वाट पाहावी लागणार..

- अनिल पाटील