Manish Jadhav
कोकणात बहुतेक ठिकाणी पांढरी वाळू दिसते, पण भाट्ये किनाऱ्याची 'काळा' रंग छटा असलेली मऊ वाळू याला एक वेगळं आणि 'रॉयल' लूक देते. या वाळूवर चालताना पायांना मिळणारा स्पर्श खूपच वेगळा असतो.
येथील सुरुची झाडे केवळ सावली देत नाहीत, तर वाऱ्याच्या वेगासोबत त्यांचा एक विशिष्ट 'शूऽऽ शूऽऽ' असा आवाज येतो. निसर्गाचं हे नैसर्गिक संगीत ऐकणं हा एक 'मेडिटेटिव्ह' अनुभव आहे.
इथे नुसती नारळाची झाडं नाहीत, तर 'प्रादेशिक नारळ संशोधन केंद्र' आहे. नारळाच्या बुटक्या जातींपासून ते जगातल्या दुर्मिळ प्रजाती इथे पाहायला मिळतात. हे केवळ पर्यटन नाही तर निसर्गाचा अभ्यासही आहे.
भाट्ये किनारा खूप सपाट आहे. भरतीनंतर जेव्हा पाणी ओसरतं, तेव्हा ओल्या वाळूवर आकाशाचं जे प्रतिबिंब उमटतं, ते पाहून तुम्हाला परदेशातील एखाद्या किनाऱ्याची आठवण येईल. फोटोग्राफीसाठी हे बेस्ट लोकेशन आहे.
अनेकांना माहीत नाही, पण भाट्येच्या खाडीत रात्रीच्या वेळी कधीकधी 'बायोल्युमिनेसेन्स'मुळे निळसर प्रकाश दिसतो. ही एक दुर्मिळ आणि थरारक नैसर्गिक घटना आहे.
रत्नागिरीतील जुन्या आठवणींना उजाळा देणारी 'घोडागाडी सफर' आजही इथे दिमाखात सुरू आहे. लाटांच्या अगदी जवळून घोडागाडीतून जाणं हे खूपच 'क्लासिक' आणि रोमँटिक वाटतं.
एका बाजूला अथांग सागर आणि दुसऱ्या बाजूला संथ वाहणारी खाडी... हे संगम दृश्य इथे खूप जवळून अनुभवता येतं. इथून दिसणारा 'पांढरा पूल' रात्रीच्या वेळी प्रकाशात न्हाऊन निघतो, जो खूप सुंदर दिसतो.
फक्त भेळ नाही, तर इथल्या गाड्यांवर मिळणारे 'गरमागरम वाफाळलेले मोदक' आणि 'सोलकढी' हे भाट्येचं वैशिष्ट्य आहे. समुद्राच्या लाटा पाहत उकडीचे मोदक खाण्याची मजा 'हटके'च आहे.